Στρωμένος με φύλλα μαλακού χρυσαφιού

που σαλεύανε λάμποντας πάνω στη θάλασσα,

σπατάλη αμύθητου φωτός ο δρόμος του φεγγαριού.

Αν σταματούσε το καράβι

και αν ο χρόνος

δε συνέχιζε ακόμη να'ναι χρόνος,

πετώντας τα κλειδιά που βάραιναν τις ζώνες μας

θα δρασκελούσαμε αλαφρά την κουπαστή

και ξάφνου πηδώντας μέσα στη θεϊκή κοιλάδα,

θα βαδίζαμε τραβώντας ίσα

για τον τέλειο χρόνο, την τέλεια μουσική, την τέλεια ποίηση.

Χέρι με χέρι, χορευτά σχεδόν,

μες απ' ολόχρυσες ριπές φωτός

μες στη λαμπρή άπλα,

θα προχωρούσαμε όπως δύο κύκνοι

με ψηλά πόδια,

κάτω από τ' άπειρο...

Νικηφόρος Βρεττάκος